|
|
|
Szkolenie- Leczenie ran
|
|
|
W dniu 24 października 2017 r. o godz. 10.00 w sali konferencyjnej szpitala odbyło się szkolenie pt.,,OCTENIDYNA W ŚWIETLE NOWYCH WYTYCZNYCH POLSKIEGO TOWARZYSTWA LECZENIA RAN” zorganizowane przez działający w szpitalu Zespół ds. Zakażeń Szpitalnych. Wykład dla naszego personelu medycznego poprowadził przedstawiciel firmy Schulke pan Artur Małecki. Przekazano również wiadomości w zakresie środków dezynfekcyjnych aktualnie stosowanych w szpitalu. Wszyscy uczestnicy szkolenia otrzymali materiały dydaktyczne i certyfikaty szkoleniowe. Zakażenia ran są stałym wyzwaniem dla grona ekspertów zajmujących się ich leczeniem i stanowią znaczący problem ekonomiczny w opiece zdrowotnej. Szacuje się, że w uprzemysłowionych społeczeństwach do problemów zdrowotnych związanych z ranami przewlekłymi dochodzi u około 1−1,5% populacji i u około 3% populacji powyżej 60. roku życia.
Obecność drobnoustrojów w ranach otwartych jest zjawiskiem naturalnym, nie prowadzącym do opóźnienia procesu gojenia. Jeśli jednak interakcje między bakteriami a gospodarzem przybiorą charakter infekcji, stan rany ulega pogorszeniu. W skrajnych przypadkach nieprawidłowo leczona infekcja miejscowa może się przerodzić w zakażenie uogólnione, prowadzące do poważnych konsekwencji klinicznych, w tym do zgonu pacjenta. Wczesne rozpoznanie wraz z szybką, adekwatną i skuteczną interwencją jest istotne w aspekcie obniżania kosztów leczenia i konsekwencji zdrowotnych, szczególnie w odniesieniu do narastającej oporności antybiotyków. Narastająca w ostatnich latach oporność bakterii na antybiotyki skłoniła naukowców oraz lekarzy praktyków do ponownego zwrócenia uwagi na działanie miejscowych środków przeciwdrobnoustrojowych.
W Polsce do użytku dopuszczono ponad 100 preparatów antyseptycznych. W preparatach do dezynfekcji stosuje się różne substancje czynne należące do czterech głównych grup: alkoholi, biguanidyny (chlorheksydyna), jodoforów oraz czwartorzędowych związków amoniowych; a także inne związki (np. triklosan, chlorowodorek oktenidyny, 2-difenylol). Preparaty antyseptyczne powinny spełniać odpowiednie wymagania: działać bakteriobójczo i bakteriostatycznie, powinny wykazywać działanie bójcze przedłużone, dwufazowe, minimum przez 2-3 godziny po użyciu, pH (20°C) = 5,5-7, powinny wykazywać właściwości myjące, brak barwy, klarowność, nie powinny działać wysuszająco i drażniąco, możliwość wielokrotnego użycia, powinny zawierać składniki pielęgnacyjne, takie jak: zw. nawilżające, natłuszczające oraz pielęgnujące skórę, powinny wykazywać trwałość w temperaturze pokojowej od 2 do 3 lat, powinny zawierać biodegradowalne substancje czynne, wg testu OECD, powinny uzyskać certyfikację wg norm Europejskiego Komitetu Standaryzacji CEN, in vitro EN-1014 i EN-12054, in vivo EN-12791. Preparaty antyseptyczne zawierają zazwyczaj kilka związków o aktywności przeciwdrobnoustrojowej, np. alkoholowe roztwory jodoforów czy chlorheksydyny. Służą do postępowania higienicznego i chirurgicznego (w tym do dezynfekcji pola operacyjnego). Wykazują szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego – działają na formy wegetatywne bakterii i grzybów, formy przetrwalnikowe (spory), jednak tu ich skuteczność jest zróżnicowana i zależy głównie od liczby drobnoustrojów i ich oporności, a także od zanieczyszczenia skóry substancjami organicznymi. Są skuteczne bezpośrednio po aplikacji, a także wykazują przedłużoną aktywność do kilku godzin po zastosowaniu. Oprócz odpowiedniego działania bójczego antyseptyki powinny być bezpieczne – nie powinny wykazywać działania kancerogennego, mutagennego, toksycznego, drażniącego czy uczulającego. Środki te powinny być także jałowe, m.in. nie powinny upośledzać procesu gojenia się ran . Podobnie jak w przypadku antybiotyków i chemioterapeutyków przeciwbakteryjnych, istnieje możliwość wytworzenia pewnych mechanizmów oporności przez drobnoustroje na preparaty antyseptyczne.
Pielęgniarka Epidemiologiczna ds. Promocji Zdrowia Barbara Baranowicz

|
|
|
|
|
|